Հնչյակ 12 — Մերուժան Հարությունյան
Երբ որ տենում եմ, որ էս ցերեկն էլ դառավ մութ խավար,
Որ բախտն ուր որ ա — գարուն-ամառվա ճամփեն կփակի,
Որ գանգուրը սեւ՝ քիչ-քիչ սիպտակում ու թափվում ա վար,
Ասես լսում եմ անողոք զանգը խո՛լ ժամանակի։
Երբ հզոր կաղնին, ինչն ըստվերում էր հոտը ոչխարի,
Դառնում ա տկլոր, չոր ու անըստվեր, անպիտան, անուժ,
Լրիվ անկարող, որ տեղը տեղին շվաք արարի,
Երբ դեմըս հզոր, սառցակալ գետն ա անշարժ ու անհուշ —
Տենչում եմ ուժգին — մահն ու գերանդին հոգիտ չկանչեն
Ու չհոշոտեն կերպա՛րըդ չքնաղ, տե՛սքդ հոգեթով։
Գարուն-ամառը, գոռ ու հիասքանչ, հավերժական չեն,
Հերթո՛վ են գալի, ու արագ-արագ, մեռնո՛ւմ են հերթով։
Ժառա՛նգը մենակ ընդդիման կըլնի պողպատին բախտի,
Որ սուրը հանի ու գոռ պայքարով գերանդուն հաղթի։